Yaşlı adam el feneriyle dışarı çıktı. Beni görünce elindeki feneri yüzüme tuttu. “Sen de kimsin böyle?” dedi. Bitkindim. Yorgundum. Üşümüştüm. Ne havlayacak ne de kaçacak gücüm vardı. Ben tepki vermeyince elindeki fenerin ışığıyla tüm vücudumda gezindi...

- Sen birisinin köpeği olmalısın? Hmmm. Tüylerin bakımlı ve parfüm kokuyor. Belli ki bir yerden kaçmışsın? Ya da yolunu kaybettin? Yoksa senden bıkıp dışarı mı attılar.

İçeriden bizi izleyen köpeği şevkle havlamaya başladı.

- Hev hev hev
- Sus Kara!

Yaşlı adamın gözlerine baktım, sevgi doluydu. Karşılığını hemen verdim. Kuyruğumu sallamaya başladım. Yere sırt üstü yatıp karnımı gösterdim.

- Sen kızsın! Karaaaa, neden hev hevlediğin şimdi anlaşılıyor.

Başımı ön bacaklarımın arasına alarak kirpiklerimi açıp açıp kapattım. Bu taktiği annem öğretmişti. “İnsanoğlu dayanamaz buna” demişti. Ben de tam tamına öyle yaptım. Sonra bir sessizlik oldu. Adam eğildi, başımı okşadı.

- Ne şirin şeysin sen böyle! Karaaaa arkadaşına kapıyı aç bakalım! O günden sonra oradan hiç ayrılmadım. Kara’ya eş, kulübesine bekçi oldum...